آفتاب - قل الحق و لو کان فيه هلاکک

هفتم صفر سالروز ولادت امام موسی کاظم است. امامی که سال‏ها درد و رنج زندان را برای اسلام واقعی تحمل کرد و همواره حق را بر زبان می‏راند.

آفتاب: هفتم صفر 128 هجری قمری، تولد هفتمین پیشوای شیعیان، امام موسی کاظم(ع) است. نام این امام معصوم، "موسی" و لقب وی، "کاظم" می‏باشد. کنيه آن حضرت، "ابوالحسن" و "ابوابراهيم" بوده و به سبب رفتار آن حضرت، لقب "باب‏ الحوائج" به ایشان داده شده بود.

آن بزرگوار در بیست و یکمین سال زندگی پر برکتش به امامت منصوب شده و بیش از سی و پنج سال امامت مسلمین را بر عهده داشتند. دوره امامت آن حضرت، با دوران خلافت منصور، هادی و هارون‏الرشید عباسی مصادف بود و به دستور هارون در سن 57 سالگی مسموم و به شهادت رسید.

امام موسی کاظم، مانند پدر بزرگوار خود در عبادت، سخاوت و فضایل علمی و اخلاق عملی شهره عالم اسلام بود. از آن بزرگوار نقل شده است: "پدرم، امام صادق(ع) پيوسته مرا به سخاوت داشتن و کرم کردن سفارش مي کرد". ایشان هميشه به فکر فقرا و بيچارگان بود و پنهان و آشکار به آن‏ها کمک مي کرد. برخی از فقرای مدينه او را شناخته بودند اما بعضی - پس از تبعيد آن حضرت از مدينه به بغداد - به کرم و بزرگواريش پی بردند و آن وجود عزيز را شناختند.

آن حضرت به تلاوت قرآن مجيد انس زيادی داشت. بدخواهانی بودند که آن حضرت و نیاکان گرامي‏اش را ناسزا می‏گفتند، ولی آن حضرت با بردباری و شکيبايی با آن‏ها روبرو مي شد و حتی گاهی با احسان آن‏ها را به راه درست هدایت می‏کرد. گفته می‏شود که لقب "کاظم" نیز از همين رو به ایشان داده شده بود.

از ابوحنيفه درباره امام کاظم نقل شده است که گفت: "او را در کودکی ديدم و از او پرسش‏هايی کردم، چنان پاسخ داد که گويی از سرچشمه ولايت سيراب شده است. براستی امام موسی بن جعفر، فقيهی دانا و توانا و متکلمی مقتدر و زبردست بود". محمد بن نعمان نيز مي گويد : "موسی بن جعفر را دريايی بي پايان ديدم که مي جوشيد و مي‏خروشيد و بذرهای دانش به هر سو مي پراکند".

شيخ مفيد نیز درباره آن حضرت مي گويد: "او عابدترين و فقيه ترين و بخشنده ترين و بزرگ منش ترين مردم زمان خود بود. زياد تضرع و ابتهال به درگاه خداوند متعال داشت. اين جمله را زياد تکرار مي کرد: "اللهم انی أسألک الراحة عند الموت و العفو عند الحساب" (خداوندا در آن زمان که مرگ به سراغم آيد راحت و در آن هنگام که در برابر حساب اعمال حاضرم کنی عفو را به من ارزانی دار)".

امام موسی کاظم (ع) سال‏ها مورد اذيت و آزار و تعقيب و زجر بود، و در مدتی که از 4 سال تا 14 سال نوشته اند تحت نظر و در تبعيد و زندان‏ها و سياه‏چال‏های بغداد در غل و زنجير به سر برد. دستگاه ناحق و غرق در فساد عباسی که خود را ولی مسلمین می‏دانست، این مظهر آزادی و صبر و اخلاق و فرزند شجاع پیامبر را "فتنه" می‏خواند و در عین حال از وی به شدت بیمناک بود. همچنین نفوذ مردمی و محبوبیت کسی که خود وارث اسلام ناب بود، از نظر سیاسی نیز می‏توانست دستگاه عباسی را به شدت تحت تاثیر قرار دهد از همین‏رو هارون قصد جان آن بزرگوار را کرد. دستان ناپاک "سندی بن شاهک" به دستور هارون آن حضرت را مسموم و شهید نمود. شگفت آن‏که، همان گونه که نشانه همه حکومت‏های باطل و ناحق است، هارون با توجه به شخصيت والای موسی بن جعفر ( ع ) پس از درگذشت و شهادت امام نيز اصرار داشت تا مردم اين خلاف حقيقت را بپذيرند که آن بزرگوارمسموم نشده بلکه به مرگ طبيعی از دنيا رفته است. بدن مطهر آن امام بزرگوار را در مقابر قريش، در نزديکی بغداد، به خاک سپردند. از آن زمان آن آرامگاه عظمت و جلال پيدا کرد و مورد توجه خاص واقع گرديد و شهر "کاظمين" از آن روز بنا شد.

از امام کاظم(ع) نقل شده است: "قل الحق و لو کان فيه هلاکک"، حق را بگو اگرچه آن حقگويی موجب هلاک تو باشد.

همچنین در خصوص حفظ آبروی مومن ایشان می‏فرمایند: "مَنْ كَفَّ نَفْسَهُ عَنْ أَعْراضِ النّاسِ أَقالَهُ اللّهُ عَثْرَتَهُ يوْمَ الْقِيمَةِ وَ مَنْ كَفَّ غَضَبَهُ عَنِ النّاسِ كَفَّ اللّهُ عَنْهُ غَضَبَهُ يوْمَ الْقِيمَةِ" (هر كه خود را از ريختن آبروی مردم نگه دارد، خدا در روز قيامت از لغزشش می گذرد، و هر كه خشم خود را از مردم باز دارد، خداوند در روز قيامت خشمش را از او باز دارد).

خبرگزاری آفتاب ولادت باسعادت آن امام معصوم و مظهر تقوا و عدالت را به همه شیعیان بزرگوارش و آزادگان جهان تبریک می‏گوید.