در سومین دوره انتخابات شوراها شاهد بدعت‌هایی بودیم که متاسفانه پیش و بیش از همه به اعتبار کابینه نهم خدشه وارد کرد. رفتارهایی که به رغم تلاش‌های سازمان یافته و بی حرف و حدیث دستگاه‌های نظارتی، خدمات گسترده و منزه نیروهای نظامی و انتظامی، تلاش‌ قابل تحسین دستگاه‌های امنیتی، حضور قابل تعظیم آموزش و پرورش، همکاری قابل ملاحظه شخص وزیر کشور و هزاران تلاش دیگر، فقط و فقط به دلیل بی‌توجهی هاشمی ثمره به تجربیات پیشین و هیچ انگاشتن این تجربیات، آسیب فراوانی دید.

نخستین بدعت سردرگمی وزارت کشور در نحوه شمارش آرا بود. در حالی که در همه دنیا از جمله در تجربیات پیشین ایران، مجریان از مدتها پیش از آغاز رای گیری ساز و کار مطمئن و امتحان پس داده‌ای را برای شمارش آرا انتخاب و اعلام می‌کنند، نحوه شمارش آرای سومین دوره انتخابات شوراها تا آخرین لحظات و حتی روز بعد از رای‌گیری! همچنان در پرده ابهام باقی ماند و تصمیم نهایی با حرکتی پاندولی میان «شمارش دستی» و «ماشینی» در نوسان بود. سرانجام نیز در دقیقه نود با انتخاب «هردوانه» به راه حل «شتر گاو پلنگی» رضایت داده شد که نه محاسن شمارش دستی را در خود داشت و نه سرعت شمارش ماشینی را.

بدعت دوم، امتناع از اعلام تدریجی نتایج انتخابات و اطلاع‌رسانی لحظه به لحظه از وضعیت نامزدها و آرای شمارش شده بود. عجیب‌ترین نکته انتخابات شاید این باشد که «مجتبی ثمره هاشمی» در اقدامی غیرقابل درک و کاملاً غیر معمول (که ان‌شاءالله ناشی از کاستی در برنامه‌ریزی بوده است نه چیز دیگری!) حتی در ساعت 14 روز شنبه نیز نتایج شمارش آرای انتخابات خبرگان در پایتخت را برای انتشار در رسانه ملی اعلام نکرد. کوتاهی در اعلام تدریجی نتایج منجر به بروز وضعیت غیرشفافی شد که «شایعه‌سازی»، «اضطراب و نگرانی» و میدان یافتن «رجزخوانی‌های رسانه‌ای» از طبیعی‌ترین نتایج آن بود. در چنین شرایطی است که موج شایعات، وزارت کشور را به ناراحتی از پیروزی قاطع روحانیون اصیل و معتدل در انتخابات خبرگان متهم می‌کند و شایعاتی پیرامون صحت و سلامت شمارش آرا مطرح می‌شود. شایعاتی که ان‌شاءالله نادرستی آن در روزهای آینده ثابت خواهد شد.

بدعت سوم اما ممانعت از حضور برخی خبرنگاران رسانه‌ها و نیز نمایندگان برخی نامزدها در هنگام شمارش آرا بود که به نوبه خود از تصمیمات پیشین بسی تعجب‌آورتر است. حافظه تاریخی ملت ایران به یاد دارد که در تمامی انتخابات پیشین از جمله 3 انتخاباتی که منجر به بر سر کار آمدن اصولگرایان شد بر اساس یک سنت حسنه و البته مصرح در قانون، نمایندگان رسانه‌ها و نامزدها در کلیه مراحل اخذ و شمارش آرا حضوری آزادانه داشتند. در انتخاباتی که مجری ارشدش ثمره هاشمی بود اما این مهم به دلایل گوناگون، چندان که باید و شایسته یک حکومت مردمسالار است، ممکن نشد.

طنز تلخ ماجرا این‌ جاست که انتخابات 24 آذر، به ویژه نحوه شمارش آرا و اعلام نتایج آن، تنها انتخاباتی است که مورد اعتراض همه گروه‌ها و جریانات سیاسی از چپ و راست و اصولگرا و اصلاح‌طلب قرار گرفته است. شرایط آن قدر عجیب شده که حتی حامیان دولت در اقدامی که البته از سوی ناظران نوعی فرار به جلو تلقی شده، به طرح اتهاماتی پرداختند که حتی از سوی اصلاح‌طلبان که اپوزیسیون قانونی دولت نهم محسوب می‌شوند نیز مطرح نشد! برای تایید این مدعا کافی است مواضع سران ائتلاف بزرگ اصولگرایان، ائتلاف اصلاح‌طلبان و حامیان دولت را در روز شنبه مرور کنیم.

به هر روی 24 آذر سپری شده و از هم ‌اکنون باید در اندیشه انتخابات پیش‌رو بود. درباره این انتخابات، پیام‌های آرای شهروندان و برخی نگرانی‌های موجود حرف‌های بسیاری است که به مرور و ان‌شاءالله پس از پاسداری وزارت کشور از آرای مردم و اعلام نتایج نهایی مطرح خواهد شد. با این حال به نظر می‌رسد که نکته قطعی این انتخابات آن است که مجتبی ثمره هاشمی با این دیکته پر غلط به ضرب تک ماده نیز نمی‌تواند برای قرار گرفتن در سمت متولی برگزاری انتخابات‌های بعدی نمره قبولی کسب کند. حتی اگر مقامات ارشد دولتی به سیاق رفتارهای پیشین داد سخن سر دهند که «این انتخابات بهترین تجربه انقلاب اسلامی از نظر اجرا، انقلابی در راستای برگزاری انتخابات‌های مردمی یا نشانه‌ای از برتری مطلق دولت نهم بر تمام دولت‌های پیشین و ناتوانی قبلی‌ها بوده است!