اگر منصف باشید، اقرار خواهید کرد که با شروع این گزارش نیز تنها دانشجویان دولتی را در ذهن داشته اید.حتی اگر خود شما دانشجوی دانشگاه آزاد هم باشید شاید عادت کرده اید که به هنگام بحث در مورد دانشگاه، باید به صحبت در باره همتایان دولتی خود اکتفا کنید.اما چرا؟ آن هم درحالیکه تعداد دانشجویان دانشگاه آزاد بیش از دانشگاه های دولتی است...
دانشگاهی به بزرگی یک کشور امروزه دانشگاه آزاد اسلامی، با گذشت 24 سال از زمان تاسیس، گسترش و پراکندگی فوق العاده ای در اقصی نقاط کشور یافته است. از آن جا که امکان تاسیس دانشگاه های دولتی در بسیاری از شهرستان های کشور مقدور نبوده، دانشگاه آزاد به نوعی توانسته با این گسترش خود بخشی از کمبودهای فضای آموزشی کشور در مقاطع دانشگاهی را جبران کند.
نفوذ این دانشگاه آزاد در مناطقی که گهگاه نامشان تا پیش از تاسیس این دانشگاه در آن برای بسیاری از مردم کشور ناشناخته بوده، به نوعی شناسنامه برای این مناطق تبدیل شده است.
دانشگاه آزاد در مواردی حتی توانسته با انتقال دانشجویان از نقاط مختلف کشور به مناطق کوچک با فرهنگی بسته، نوعی تحرک و تغییر در ساختارهای فرهنگی این مناطق ایجاد کند. اما آیا مسوولین این دانشگاه به این بخش مهم از فعالیت های خود توجهی داشته اند؟ فعالیت های فرهنگی دانشجویان در دانشگاه آزاد چه وضعیتی دارد؟
فعالیت سیاسی با اعمال شاقه
فدایی، دبیر انجمن دانش پژوهان ایران در دانشگاه آزاد تهران مرکز، می گوید: «سازمان مرکزی نمی خواهد در دانشگاه های آزاد هیچ فعالیتی صورت بگیرد».
وی در توضیح صحبت های خود به خبرنگار دانشجویی آفتاب می گوید :«مجوز فعالیت انجمن ما را سازمان مرکزی هم تایید کرده اما رییس دانشگاه حاضر به امضای آن نیست. این کار آن ها غیر قانونی
” یک فعال دانشجویی:از مرامنامه ما به صورت قانونی نتوانستند ایراد بگیرند. اما باز هم چند بند را حذف کردند و خواستند تا نظرات آنان را اعمال کنیم. هنگامی هم که مقاومت کردیم گفتند که در هنگام گرفتن مدرک برایتان مشکل ایجاد می کنیم “
است که تا کنون هم 5 ماه ما را معطل کرده اند».
او می افزاید: « از مرامنامه ما به صورت قانونی نتوانستند ایراد بگیرند. اما باز هم چند بند را حذف کردند و خواستند تا نظرات آنان را اعمال کنیم. هنگامی هم که مقاومت کردیم گفتند که در هنگام گرفتن مدرک برایتان مشکل ایجاد می کنیم».
البته فدایی این سیاست ها را تنها مختص فعالیت های فرهنگی و سیاسی نمی داند: «حتی در برابر فعالیت های علمی هم مقاومت می کنند. برای مثال عده ای از دانشجویان ما قصد فعالیت در زمینه رباتیک را داشتند، اما دانشگاه ما با این که ثروتمند ترین دانشگاه کشور است حاضر به حمایت از آنان نشد. البته در برخی از دانشگاه ها مثل دانشگاه آزاد سیستان، شیراز و قزوین گویا اوضاع بهتر است. تیم روباتیک ما هم در نهایت به دانشگاه آزاد قزوین رفت و در آن جا با دریافت بودجه شروع به فعالیت کرد».
سریع کار، دبیر سابق تشکل «ایران فردا» در دانشگاه آزاد دامغان که در حال حاضر در دانشگاه آزاد واحد تنکابن مشغول به تحصیل است می گوید: «در دانشگاه آزاد کارهای سیاسی بسیار محدودتر از دانشگاه دولتی است و امکان انجام چنین فعالیت هایی خیلی کم است. افرادی که توی کارهای سیاسی هستند دارای یک سری محدویت می شوند که از طرف سازمان مرکزی به دانشگاه ها القا می شود و آن ها هم اعمال می کنند».
البته در میان فعالین دانشجویی دانشگاه آزاد، عده ای هم هستند که سیاست های سازمان مرکزی این دانشگاه را مورد تایید قرار می دهند. کیوانی، دبیر انجمن اسلامی دانشگاه آزاد مشهد و یکی از موسسین اتحادیه چهارم دانشگاه آزاد، معتقد است: «تا چند سال پیش مدیران و روسای دانشگاه های آزاد استان خراسان، به تشکل های سیاسی به عنوان یک معضل و اشکال در دانشگاه نگاه می کردند. با تلاش های گسترده ما امروزه این دیدگاه تا حد خوبی تغییر کرده و تشکل ها راه حل هایی ارایه کردند که نه تنها مشکلات ما در دانشگاه حل شده، بلکه تشکل های ما امروز در سطح شهرهای خود دارای تاثیر گذاری بسزایی هستند».
یک با یک برابر نیستاما گویا کیوانی هم که برخلاف نظر دیگران اعتقاد دارد که بخش عمده موفقیت تشکل های آن ها مربوط به حمایت های دکتر جاسبی است، نمی تواند از برخی «بی عدالتی ها» در این سازمان شکایت نکند.
او به خبرنگار دانشجویی آفتاب می گوید: «در بیشتر دانشگاه های جهان به افرادی که در حزب و یا تشکلی فعالیت می کنند بها داده می شود. اما در ایران این مزایا تنها متعلق به یک گروه خاص است. آینده آنها بسیار درخشان تر از منی است که در انجمن اسلامی فعالیت می کنم. چرا به همه فعالین به یک دید نگاه نمی کنند؟».
این نکته ای است که ظاهرا اکثر فعالین دانشگاه آزاد بر روی آن اتفاق نظر دارند.«علی ملیحی» از فعالین دانشجویی دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب به خبرنگار
” دبیر انجمن اسلامی دانشگاه آزاد مشهد: در بیشتر دانشگاه های جهان به افرادی که در حزب و یا تشکلی فعالیت می کنند بها داده می شود. اما در ایران این مزایا تنها متعلق به یک گروه خاص است. آینده آنها بسیار درخشان تر از منی است که در انجمن اسلامی فعالیت می کنم “
دانشجویی آفتاب می گوید: «تنها تشکلات جامعه اسلامی و بسیج فعالیت دارند و حتی تشکل های نیمه مستقل هم اجازه کار نمی یابند. قانون نا نوشته ای وجود دارد که به هیچ یک از دانشگاه های آزاد واحد تهران مجوز تاسیس انجمن اسلامی دانشجویان داده نشود. چرا که از پیوستن این انجمن ها به دفتر تحکیم می ترسند».
علم بهتر است سیاست ؟
اما به راستی آیا مسوول تمامی کمبودهای فعالیت دانشجویان در دانشگاه آزاد سیاست های این دانشگاه است؟
«سریع کار» معتقد است: «شاید کم کاری از خود دانشجویان هم موثر باشد. چون برای تحصیل پول می دهند و خرج می کنند، اگر از درس هم عقب بمانند، برایشان گران تمام می شود. هزینه های رفت و آمد، تحصیل، فشاری که بر خانواده ها وارد می شود، همه و همه باعث می شود که دانشجویان احساس کنند که اگر فعالیتی انجام دهند احتمال دارد که این همه هزینه پایمال شود».
«مریم معصوم زاده»دبیر سابق تشکل سیاسی-فرهنگی «موج نیکان» دانشگاه آزاد دامغان هم با تایید این سخنان می گوید: « بچه های دانشگاه زیاد فعال نیستند، فکر می کنند این کار برایشان هزینه دارد و اگر وارد فعالیت های فوق برنامه شوند بودجه ای که صرف تحصیل می کنند به هدر می رود».
او که بیشتر فعالیت دختران دانشگاه را مد نظر دارد،می افزاید: «دانشگاه هم اشکال تراشی می کند. مثلا اگر دختران دانشگاه با استادی زیاد حرف بزنند دانشگاه گیر می دهد که چرا زیاد حرف زدید؟ رفت و آمدها نیز به شدت کنترل می شوند، حتی در بیرون از دانشگاه و شهر».
کیوانی از دید دیگری به این مسئله نگاه می کند و می گوید: «متاسفانه نسل امروز جوانان ما تغییر کرده اند. وضعیت جامعه تغییر کرده، توجه به سیاست کمتر شده، هرکس بیشتر به منافع شخصی خود می پردازد و منافع ملی برای اشخاص دیگر در اولویت قرار ندارد».
مسئول مورد نظر در دسترس نمی باشد!برای گریز از نگاهی یک طرفه به مسایل دانشگاه آزاد در تهیه این گزارش، تلاش زیادی صورت گرفت تا با عده ای از مسئولین این دانشگاه نیز صحبت هایی صورت گیرد. اما متاسفانه، برقراری ارتباط با سران دانشگاه آزاد بیش از آن که تصورش را داشتیم مشکل بود.
ماحصل چندین روز تلاش برای گرفتن مصاحبه با مسئولین این دانشگاه، برقراری ارتباطی چند دقیقه ای با جناب آقای «دهقان» مسئول حراست و رییس هیئت نظارت بر تشکل های دانشجویی دانشگاه دامغان بود که تنها به رد و تکذیب تمامی موارد مطرح شده از جانب دانشجویان پرداخت.
مسؤول دیگر «دکتر رضایی»، معاونت فرهنگی دانشگاه آزاد تهران جنوب بود که تنها حاضر شد به طومار بلند بالایی از فعالیت هایش اشاره کند و در مورادی هم که سوالات مشخصی در رابطه با ادعاهای فعالین دانشجویی آن دانشگاه مطرح می شد، به مانند همکار دیگر خود تنها به تکذیب تمامی موارد بسنده کرد.
ما که نتوانستیم از دیگر مسئولین این دانشگاه رد پایی بیابیم . شاید این گزارش بهانه ای شود که آقایان خود قصد صحبت کردن پیدا کنند.
