خارجی آرشيو گزارش سياست خارجی

سه شنبه ۵ ارديبهشت ۱۳۸۵ ساعت ۱۵:۱۰

در عین حال در ماه های اخیر و با گزارش پرونده به شورای امنیت سازمان ملل، وضعیت پیچیده تر و دشوارتر شده است، با این وجود هنوز راه مصالحه باز است و طرفین به نقطه غیر قابل بازگشت نرسیده اند. با توجه به تجربیات موجود در این پرونده، معتقدم برای حل و فصل منصفانه، منطقی، قانونی و مسالمت آمیز توجه به 10 عنصر کلیدی زیر راهگشا خواهد بود.
1. واقعیت های داخلی ایران در موضوع هسته ای:
الف – مساله هسته ای یک مساله ملی است و همه جناح ها، گروه ها، احزاب و شخصیت های کشور با سلیقه های کاملا متفاوت سیاسی، در مورد حق ایران در بهره مندی از چرخه سوخت، اجماع دارند.
ب – مساله هسته ای به موضوع غرور ملی ایرانیان تبدیل شده است و لذا نمی توان به دنبال راه حلی بود که در برگیرنده تضییع این حق باشد.
ج – نباید ملت ایران به این نتیجه برسد که اروپایی ها به دنبال محرومیت ایران از تکنولوژی پیشرفته و تبعیض علیه ایران در مقایسه با سایر اعضای NPT هستند.
2. عدم اعتماد موجود بین ایران و اروپا به مساله هسته ای محدود نمی گردد و حل این مساله نیز موجب حل کلیه مسائل بین ایران و اروپا نخواهد بود، لکن دستیابی به راه حلی برای مساله هسته ای ایران از طریق مذاکره، مسیر حل سایر اختلافات و مسائل را تسریع خواهد بخشید.
3. مساله هسته ای ایران در حد افراط در سطح جهانی بزرگ و سیاسی شده و این واقعیت حل موضوع را دشوارتر و پیچیده تر کرده است. تعدیل این بزرگنمایی لازم است تا راه برای حل مساله تسهیل شود.
4. حق ایران در چارچوب NPT نباید خدشه دار شود. طرف های درگیر باید به جمهوری اسلامی ایران اطمینان دهند که اجرای بدون تبعیض حق قانونی و مشروع ایران در مورد چرخه سوخت در قالب NPT را می پذیرند. مطلبی که در اولین بند توافقنامه اکتبر 2004 پاریس مورد پذیرش اروپایی ها قرار گرفت. لذا نباید موضوعی خارج از چارچوب NPT به ایران تحمیل شود.
5. آژانس بین المللی انرژی اتمی به عنوان تنها سازمان مسئول بین المللی برای اطمینان از صلح آمیز بودن و عدم انحراف فعالیت های هسته ای کشورهای عضو،‌می تواند با ارائه فرمولی برای اطمینان از عدم انحراف کمک کند. این راه حل در ملاقات اوایل سال 2005 پاریس، مورد توافق شیراک رئیس جمهور فرانسه و دکتر روحانی مسؤول سابق پرونده هسته ای ایران قرار گرفت.
6. مشارکت سایر کشورها در غنی سازی ایران که برای اولین بار در نیمه اول سال 2004 از سوی مذاکره کنندگان ایرانی اعلام شد و سپس در نیمه دوم سال 2005 توسط رئیس جمهور ایران در اجلاس نیویورک به طور رسمی به جهانیان عرضه شد، نیز می تواند زمینه ساز همکاری و حضور مشترک کشورهای منطقه در جهت اعتماد سازی منطقه ای باشد.
7. در دیدار اوت 2005 آقای امبکی رئیس جمهور آفریقای جنوبی و روحانی توافق شد که محصول پروژه UCF اصفهان به آفریقای جنوبی صادر شده و متقابلا معادل آن کیک زرد در اختیار ایران قرار گیرد. رئیس جمهور آفریقای جنوبی این ابتکار را طی نامه ای به اطلاع سران آمریکا، فرانسه، آلمان و انگلیس رساند تا پروژه اصفهان با توافق طرفین راه اندازی شود. پیشنهاد مذکور علی الاصول مورد قبول اروپایی ها قرار گرفت و لذا شانس توافق در این مورد همچنان وجود دارد. البته می توان پروژه UCF اصفهان را نیز در چارچوب پیشنهادی ایران در مورد کنسرسیوم مشترک بین المللی غنی سازی و تولید سوخت قرار داد.
8. واقعیت این است که مواردی همچون تصویب پروتکل الحاقی، اطمینان از پایبند ماندن ایران به معاهده NPT و همکاری شفاف با آژانس بین المللی انرژی اتمی، محورهای مهمی برای جلب اعتماد جامعه جهانی است. ایران در پذیرش موارد فوق الذکر منعطف است.
9. از فرصت مذاکرات ایران و آمریکا در مورد عراق برای کاهش تشنج در روابط تهران – واشنگتن استفاده صحیح و به موقع به عمل آید تا مذاکرات سیاسی هسته ای ایران نیز بتواند در فضایی آرام به پیش رود.
10. با توجه به این عناصر کلیدی: کار گروه های سه گانه همکاری های سیاسی – امنیتی،‌ تکنولوژی و هسته ای پیش بینی شده در توافقنامه پاریس می توانند ظرف یک مدت حداکثر 3 ماهه همه محورهای همکاری های همه جانبه مذاکره شده قبلی را ارتقا داده و نهایی کنند. در این صورت موضوع هسته ای ایران نیز می تواند همچون قطعنامه نوامبر 2004 از دستور کار شورای حکام خارج شود و البته از دستور کار شورای امنیت به طور کلی حذف گردد.

کد مطلب : 45515

نمايش آدرس ايميل