داخلی آرشيو خبر بين الملل

سه شنبه ۲۰ بهمن ۱۳۸۸ ساعت ۰۸:۴۹

آفتاب: دیروز بازهم تعدادی از نیروهای نظامی خارجی در شمال و جنوب افغانستان هدف حمله قرار گرفتند و حداقل 4 نظامی خارجی کشته شدند. 

در حالی که افغانستان حدود 9 سال است که به اشغال نیروهای خارجی درآمده است، هنوز مشکل امنیت، ابتدایی‏ترین و در عین حال مهم‏ترین موضوع مردم این کشور است. مردمی که از سال 1357، پس از کودتای حزب دموکراتیک خلق علیه محمد داوود تا کنون همچنان دچار بحرانِ نبود امنیت در زندگی‏شان هستند. 

گرچه وضع امنیت در افغانستان متفاوت است و نمی‏توان مناطق شمالی آن را با مناطق پشتون در جنوب مقایسه کرد اما در عین حال نمی‏توان گفت که مشکلات امنیتی مناطق جنوبی بر مناطق مرکزی و شمالی بی‏تاثیر است. 

آثار ناخوشایند ناامنی حتی در مرکز کابل و در قلب مدافعان خارجی‏اش و در اقامتگاه سازمان مللی‏ها هم رخ می‏دهد. اما به راستی این وضعیت تا چه زمانی ادامه می‏یابد و آیا اساسا می‏توان آن را یک وضعیت پایدار قلمداد نمود؟ 

نیروهای اشغالگر به طور مرتب در افغانستان عملیات نظامی انجام می‏دهند اما این موضوع هم هیچگاه دوایی بر زخم ناامنی نبوده است. هر از گاهی هم که نیروهای نظامی خارجی در افغانستان مورد حمله قرار می‏گیرند، عملیات نظامی تشدید می‏شود اما ریشه ناامنی آنچنان قوی است که بلافاصله دوباره شاخ و برگ‏های ترور و وحشت خود را در تمام افغانستان می‏گستراند. 

دیروز نیز جند سرباز غربی در جنوب و شمال افغانستان هدف قرار گرفتند و به تلفات آنان افزوده شد. از ابتدای حضور نظامی سربازان انگلیسی از 9 سال پیش در افغانستان تا کنون، بیش از 250 نفر از آنان کشته شده‏اند و این در حالی است که روز به روز به این آمار اضافه نیز می‏شود. 

تلاش نیروهای نظامی خارجی به افغانستان برای حل معضل ناامنی، همواره به انجام عملیات نظامی محدود شده است و آنان از حل ریشه‏ای ماجرا عاجزند. پس از حملات روز گذشته به سربازان انگلیسی و سوئدی در شمال و جنوب افغانستان، وزارت دفاع افغانستان و نظامیان ناتو دوباره اعلام کردند که به زودی عملیات بزرگ نظامی را برای راندن افراد گروه طالبان از ولایات نا امن هلمند و قندهار، راه اندازی می کنند. عملیاتی که مشخص نیست تا چه حد بتواند در حل معضل امنیت در افغانستان کمک نماید. در عین حال انتظار می رود تا ماه‏های آینده، اعزام سی هزار سرباز تازه نفس آمریکایی به افغانستان تکمیل شود و آنان در ادامه راه عملیات نظامی، یار و یاور همکارانشان در افغانستان باشند. 

در این میان به نظر می‏رسد دولت افغانستان نیز دیگر امید چندانی به طرح‏های نظامی نیروهای خارجی در افغانستان ندارد و تلاش می‏کند با استفاده از راه حل‏های درون زا با این مشکل برخورد کند. طرح کرزای در خصوص مذاکره با طالبان در همین راستا ارزیابی می‏شود. اما آیا طرح کرزای نیز تمامی مولفه‏های مورد نظر برای برقراری امنیت را در بر دارد؟ آیا طرح کرزای می‏تواند تروریست‏های طالبان را که سال‏ها مدیریت نظامی کرده‏اند را به پای مذاکرات که نیازمند مدیریت سیاسی است بکشاند؟ آیا اساسا طالبان وجود و هویت خود را در بازی سیاست جستجو می‏کند؟ این‏ها سوالاتی است که در آینده‏ای نزدیک و در شرایطی از سیاست و نظامی‏گری توامان طرفین درگیری مشخص خواهند شد.

کد مطلب : 94872

نمايش آدرس ايميل